نامه ی اول- بعد از مدت های طولانی

آقای "او" دلمان برایتان تنگ بود.انگار حجم عظیمی از خشم، تنفر، ناامیدی و غصه در من جمع شده...انگار اینروزها حتی بعد از سلام هم تمایل به "نقطه" گذاشتن دارم.شاید این تنها کلمه ای باشد که میتوانم بگویم و بعد بغض به سراغم می آید و ...احساسم طوری ست که انگار آخرین انسان باقی مانده در جهانم؛ همینقدر تنها و ناتوانجمله بندی هایم ضعیف شده و اینروزها دستانم بیشتر از هر وقت دیگری میلرزند و قلبم! درد میکند|نقطه|نوشتن را دوباره برای تو شروع میکنم؛ روح خسته ی خود را جمع و جور میکنم و ادامه میدهم. این منم! همان که تو میشناسی